ಹೋರಾಟಗಾರನಿಗೆ ಸನ್ಮಾನವಲ್ಲ, ಹೋರಾಟದ ಪರಂಪರೆಗೆ ಪುನರ್ಜಾಗೃತಿ — ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ೭೫ಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಬೆಂಗಳೂರು
ಬೆಂಗಳೂರು ೨೯: ಅದು ಕೇವಲ ೭೫ರ ಸಂಭ್ರಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.ತಲೆಮಾರಿನ ಹೋರಾಟದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೆದಕಿದ ದಿನ. ಕನ್ನಡದ ನೆಲ, ಜಲ, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದ ಹೋರಾಟಗಾರನ ಬದುಕಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಬೇಕಾದ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೂ ಮೊಳಗಿದ ದಿನ.
ಅದು ಜಾಣಗೆರೆ ವೆಂಕಟರಾಮಯ್ಯ ಅವರ ೭೫ರ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಿಬಿಎಂಪಿ ಕೇಂದ್ರ ಕಚೇರಿ ಮುಂಭಾಗದಿಂದಲೇ ಹೋರಾಟದ ಹೆಜ್ಜೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ನಾಡಪ್ರಭು ಕೆಂಪೇಗೌಡರ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಮಾಲಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿ, ಜಾನಪದ ಕಲಾ ತಂಡಗಳೊಂದಿಗೆ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದತ್ತ ಸಾಗಿದ ಮೆರವಣಿಗೆ ಕೇವಲ ಅಭಿನಂದನಾ ಮೆರವಣಿಗೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕನ್ನಡದ ಹೋರಾಟದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸಾಗಿದ ಮೆರವಣಿಗೆಯಾಗಿತ್ತು. ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ಜೀವನ, ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಳವಳಿ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕುರಿತು ಹಲವು ಗಣ್ಯರು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಭಾಷಣಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊರಬಂದದ್ದು ಒಂದೇ ಸತ್ಯ
ಜಾಣಗೆರೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರು ಅಲ್ಲ; ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಹೋರಾಟದ ಹೆಸರು!
ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ಬಲ್ಲವರು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಅದು ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಹೋರಾಟಗಳ ನೆನಪು, ಅಧಿಕಾರದ ಎದುರು ತಲೆಬಾಗದ ನಿಲುವು, ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಧೋರಣೆ ಮತ್ತು ಯುವಕರನ್ನು ಹೋರಾಟದತ್ತ ಸೆಳೆದ ದಿನಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು.
ಸಂಘಟನೆಗಳು ಬೇರೆ, ಹೃದಯಗಳು ಒಂದೇ!
ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹೋರಾಟಗಾರರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಘಟನೆಗಳು ಬದಲಾಗಿವೆ. ವೇದಿಕೆಗಳು ಬದಲಾಗಿವೆ.ಆದರೆ ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟದ ಗೌರವ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು ಜಾಣಗೆರೆ ೭೫. ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಹೋರಾಟದ ಗೆಳೆಯರು ಇಂದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು. ಹೋರಾಟದ ಬಂಧವೇ ದೊಡ್ಡದು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದರು. ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಹಲವು ನಾಯಕರು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು
“ಮತ್ತೆ ಸಂಘಟಿತರಾಗಬೇಕು. ಮತ್ತೆ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು. ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ಅನುಭವದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕು.” ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಯುವಕರಿಂದ “ಜಾಣಗೆರೆ ಮತ್ತೆ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು” ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಗಳು ಮೊಳಗಿದವು.
ಕನ್ನಡಪರ ಚಳವಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಸಂಘಟನೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ?
ಚದುರಿಹೋಗಿರುವ ಹೋರಾಟದ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತರಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗಿದೆಯೇ?
ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ಹೋರಾಟದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುವ ಸಮಯ ಇದೇನಾ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೇ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ವೇದಿಕೆಯಾಯಿತು.
ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ₹೨ ಕೋಟಿ: ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ಆಗ್ರಹ
ಸಂಭ್ರಮದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಣಗೆರೆ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಧಾಟಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಉಳಿವಿನ ಕುರಿತು ನಡೆದ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವರು, ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೂ ತಕ್ಷಣ ₹೨ ಕೋಟಿ ಅನುದಾನ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು.
ಶಾಲೆಗಳ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ದುರಸ್ತಿ, ಅಗತ್ಯ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪರಿಕರಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಶಾಲೆಗಳ ಸಮಗ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಈ ಅನುದಾನವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಬಡ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವರು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ರವಾನಿಸಿದರು.
೭೫ ವರ್ಷಗಳ ಬದುಕಿನ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲೂ ಅಧಿಕಾರದ ಹೊಗಳಿಕೆ ಮಾಡದೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಪರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಜಾಣಗೆರೆ — ಅವರ ಹೋರಾಟದ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ ಬೇಕೇ?
ಮಾತನಾಡಿದವರು ಅನೇಕರು; ಮೊಳಗಿದ್ದು ಒಂದೇ ಧ್ವನಿ
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಾ.ರಾ. ಗೋವಿಂದು, ನಾಡೋಜ ಗೊರುಚ, ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪ, ಎಸ್.ಜಿ. ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯ, ನಾಡೋಜ ಹಂಪ ನಾಗರಾಜಯ್ಯ, ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಗೋಪಾಲಗೌಡ, ರವಿ ಕೃಷ್ಣಾರೆಡ್ಡಿ, ಶಿವರಾಮೇಗೌಡ , ಎಲ್. ಹನುಮಂತಯ್ಯ, ಸಭಾಪತಿ ಸಲೀಂ ಅಹ್ಮದ್, ಎಲ್.ಎನ್. ಮುಕುಂದರಾಜ್, ಮಾವಳ್ಳಿ ಶಂಕರ್,ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಪ್ರಮುಖರು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಅನುಭವ ಬೇರೆ. ನೆನಪುಗಳು ಬೇರೆ. ಜಾಣಗೆರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಸಂಬಂಧದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳ ಒಳಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ
ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ಹೋರಾಟದ ಬದುಕು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ಆ ಹೋರಾಟದ ಅಗತ್ಯ ಇಂದಿಗೂ ಇದೆ.
೭೫ ವರ್ಷಗಳ ಬದುಕು ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಯದ ಹೋರಾಟ!
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ೭೫ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಬದುಕಿನ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜಾಣಗೆರೆ ೭೫ರ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಣಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು ಸಾಧನೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೋರಾಟಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ. ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತಿದ ದಿನಗಳು, ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದ ಸಂದರ್ಭಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ ಹೋರಾಟಗಳು, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಜಾಣಗೆರೆ ೭೫ ಒಂದು ಸಮಾರಂಭವಾಗಿ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು.
ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿವೆಯೇ? ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನ್ಯಾಯಗಳು ಕೊನೆಗೊಂಡಿವೆಯೇ? ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿದಿದೆಯೇ? ಯುವಕರು ಹೋರಾಟದಿಂದ ದೂರವಾಗಬೇಕೇ?
ಅಥವಾ…
ಮತ್ತೆ ಬೀದಿಗಿಳಿಯಬೇಕೇ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಜಾಣಗೆರೆ ೭೫ರ ನಿಜವಾದ ಸಂದೇಶವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.
ಹಳೆಯ ಕಿಡಿಗೆ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಉಸಿರು ಬೇಕು
ಜಾಣಗೆರೆಯವರ ಹೋರಾಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಅನೇಕ ಗೆಳೆಯರು ಇಂದು ವಿವಿಧ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಹೋಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಹೋರಾಟದ ಕಿಡಿ ಇನ್ನೂ ಆರಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಜಾಣಗೆರೆ ೭೫ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿತು.
ಈ ಕಿಡಿಗೆ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಉಸಿರು ಬೇಕಿದೆ. ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ಯುವಕರು ಬೇಕಿದ್ದಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯುವ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗಿಂತ ವಿಚಾರದ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯುವ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಬೇಕಿದ್ದಾರೆ. ಜಾಣಗೆರೆ ೭೫ ಇದೇ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿತು. ಜಾಣಗೆರೆಯವರಿಗೆ ೭೫ ವರ್ಷ ತುಂಬಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ಹೊತ್ತ ಹೋರಾಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ವಯಸ್ಸಾಗಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಜಾಣಗೆರೆ ೭೫ ಒಂದು ಸನ್ಮಾನವಲ್ಲ.
ಅದು ಹೋರಾಟದ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಗೌರವ.
ಅದು ಮೌನವಾಗಿರುವ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ.
ಅದು ಚದುರಿಹೋಗಿರುವ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಕರೆಯೊಲೆ.
ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ
ಅದು ಹೊಸ ಹೋರಾಟದ ಆರಂಭದ ಮುನ್ನುಡಿ!
ಈ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಆಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಶೆ.ಬೊ. ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ, ಬಂಜಗೆರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್, ಬಿಳಿದಾಳೆ ಪರ್ವತೀಶ್, ಸಿ ಕೆ ರಾಮೇಗೌಡ, ಕ.ನ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ್, ಜಾಣಗೆರೆ ರಘು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಗೆಳೆಯರು ಹಾಗೂ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದರು.
About The Author
